Archive for the ‘gedigte’ Category

sommer net so

net een maandagoggend

sommer net so

hoor ons van jou pyn

van die spore in jou hart

die onoorkombare geveg

hoe het ons dit gemis

“ek moet vir jou sê

voor jy dit elders hoor,

hy het homself gehang”

my god, hoe, hoe

het ons dit gemis

sommer net so

besef ek nou ek

moet  jou laat gaan

sommer net so

 

(18-19 Okt. 2009)

Advertisements

In die nag

In die nag

moet jy daar wees

sag diep slapend

langs my hand

in die nag moet

ek jou asem kan

hoor langs my

kop jou lippe

warm vol troos

vir die dae wat ek

bang huistoe kom

maar in die nag

moet jy daar wees

vir my om te rus

ongetiteld (3)

jou reuk wat aan my

gryp hou hang

soos ‘n sondaar

aan ‘n liefdeskruis

sê my dat ons

nie more saam

in die paradys

sal wees nie

ongetiteld (2)

jou oë’s genoeg herinnering

aan die onvermydelike

jou kerende hande genoeg

om die spykerspore

van jou kruis’ging

te verraai

 

kon’k maar jou

dooi lyf opeis

sou ek jou

sag ontwaak

Genade

jy,

jy is

hul god

gee hul

dan meer

genade

vir ander

 

 ******

 

Die gedig is ‘n waarnening uit die derdepersoon, juis om afstand te kry. Om afstand te kry van die mensdom, op humanity, wat so min genade vir mekaar het. Menslikheid

Ek sien, hoor, lees en ervaar dit so baie. Die gebrek aan genade vir ander mense en hul lewe.

Waarom is ons so kru, so veroordelend teenoor mense wat nie presies soos ons is nie? Hoekom maak ons ander mense, en diere, so seer? Wat as dit jy in daardie posisie was?

Hoekom is ons wreed as onsself nie wreed behandel wil word nie?

Genade asseblief, want die lewe is kort en die dood kom gou.

Ongetiteld

elke teug wyn
is die nektar van
jou lendene jy
is my nagmaalbloed

Bieg

jou mooie borste
is soos ’n bidplek
vir ’n god wat sing
en my naak in sy
tabernakel laat bieg
oor my siel my lyf
verlaat as jy binne
my is