Archive for Mei, 2011

Lady Gaga

Dit was jare der jare wat ek na die flou-tee popmusiek en ligte musiek probeer luister het, seker 20 jaar.

Seker die enigste groep met ‘n hoofsanger met ‘n goeie stem was Queen en dan miskien Madonna.

Maar niks het werklik my aandag getrek nie – ek is net te kieskeurig wanneer dit by musiek kom.

En toe arriveer Lady Gaga – uitdagend en kreatief soos Madonna destyds mense na hul asems laat snak het omdat sy durf waag het om die woorde “god” en “virgin” te gebruik. Maar daar is twee verskille Lady Gaga se stem is 100 keer beter en sy maak intens belangrike sosiale kommentaar. ‘n Geleentheid wat die meeste sogenaamde celebs laat verby gaan.

Die oppervlakkige kommetaar sou wees “sy trek aandag”. Nee sy het nie nodig om dit te doen nie, haar stem en besonderse looks doen dit klaar. Dis eksistensialisme op sy beste.

Maar nuwe CD: Born this way, spreek boekdele tot soveel aspekte van die samelewing.

Advertisements

Ek dink nie ek ervaar die dood, of die sterfproses van mense, anders as ander mense nie. Die enigste verskil is dat ek nie glo daar is ‘n lewe na die dood nie. As jy dood is, is jy dood.

Die lewe is vir my intens, vir my is dit, ál wat daar is – die hier en die nou. Want nadat die hart ophou klop het, sterf die allerbelangrike brein. En sonder hom is ons niks.

Die afgelope maande het ek nie geblog nie, want ek het niks gehad om te se nie, nie omdat ek ongemaklik was met die dood van ‘n nabye persoon nie, maar omdat woorde net te veel was. Hoe lank ‘n mens se liggaam uithou is seker maar hoe die kaarte vir jou val.

Vandag is dit twee maande na haar dood. In daardie laaste dae was sy verdwaal en deurmekaar, onbewus selfs van die kanker in haar liggaam. Oë strak in haar kop. Ek het daardie dag by haar gesit en verduidelik wat aan die gebeur is.

Ek is nie ongemaklik met die dood nie, selfs nie met sterwendes nie, ook nie met geloof nie.

Sy was Joods en ek was die volgende dag soos gebruiklik by die begrafplaas. Geluister na die Rabbi se singende stem in Hebreeus. Soos altyd is ‘n stukkie van ons klere geskeur by jou kis.

Ek verstaan waarom mense glo, dit maak dit bitter min tyd op aarde wat ons het soveel meer leefbaar en verteerbaar. Iets om na uit te sien – ‘n geloof dat alles nie net eensklaps eindig nie. Dis net, ek kan myself nie oortuig nie, kon nog nooit. Dit sou seker eintlik makliker gewees het.

was ek so moeg vir die alledaagse gesukkel, ek het die blog gesluit, hy is nou eer oop saam met my ander een wat ek intussen oopgemaak het: Rosalind Reloaded.

Niks het verander nie, inteendeel. – Ek voel nog oor baie goed dieselfde.